Dlaczego miałabym odchodzić? To mój dom. Moje mieszkanie, kupione razem z nim na równi. Moje życie.
Jeśli Anton snuje plany na przyszłość beze mnie, powinien mi to powiedzieć prosto w twarz.
A ja chciałam to usłyszeć od niego. Szczerze. Bezpośrednio. Bez udawania.
Wzięłam głęboki oddech, umyłam twarz zimną wodą, włożyłam czyste ubrania i zaczęłam zbierać dokumenty, których mogłam potrzebować: paszport, umowę o pracę, wyciągi bankowe. Nie dlatego, że planowałam ucieczkę. Ale dlatego, że coś we mnie mówiło: czeka nas rozmowa. Taka, która wszystko zmieni.
Minęła mniej więcej godzina, kiedy usłyszałam przekręcanie klucza w zamku.
Stałam w korytarzu.
Dora, wyprostowana, z założonymi rękami.
Byłam gotowa. A przynajmniej starałam się być.
Anton wszedł pierwszy. Zobaczył mnie i wzdrygnął się.
„Jesteś… w domu?” Wydawał się zdezorientowany.
„Gdzie twoim zdaniem powinnam być?” Mój głos brzmiał spokojnie. Nierealna cisza, jak przed burzą.
Rozejrzał się dookoła, jakby sprawdzał, czy jego matka jest w pobliżu. Najwyraźniej spodziewał się spokojniejszej rozmowy.
„Słuchaj, Lena…” zaczął napiętym tonem. „Musimy porozmawiać”.
„Tak” – skinęłam głową. „Naprawdę musimy porozmawiać”.
zobacz więcej na następnej stronie
Aby zobaczyć pełną instrukcję przygotowania dania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>). Nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
